നാണുവും മീനും
(കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
നടവരമ്പോരത്തിരുന്നു നാണു .
ചെറുചൂണ്ട ഇരകുത്തി
മടയിൽ മുക്കി .
ഒരു കൊക്കുപോലെ
കാത്തിരുന്നു
ഇര കൊത്തി , മീനതും
കൊണ്ട് പോയി
ഒരു മാസമായത്
ചീർത്ത കാണും
ഇരയൊക്കെ തിന്നത്
വീർത്തുകാണും .
കലികയറി ,
നാളെയും എത്തുമെടാ ...
മടനോക്കി നാണു
പറഞ്ഞകന്നു .
ഒരു നിമിഷം
(കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
എഴുതുന്ന കവിതകൾ
പകരുന്ന നിറമതിൽ
നുകരാനിരിക്കുന്ന
ശലഭങ്ങളെ .
കാത്തിരിക്കൂ നിങ്ങൾ
ഓർത്തിരിക്കൂ എന്നേ
നിറമുള്ളപൂക്കൾ
ഞാനിനിയും തരാം .
കഴിഞ്ഞതുമല്ല
ഞാനെഴുതാത്തതല്ല
എൻ വഴികളിലൊക്കെ
മുള്ളുവീണു .
തൂത്തുകളഞ്ഞു
ഞാനെത്തുന്ന നേരത്ത്
ഓർക്കാതെ പോകുമോ
എൻ്റെ പാര്
ചായ
(കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
നാട് തിളച്ചു
തുളുമ്പിതെറിക്കുന്നു
നിറമുള്ള കോപ്പയിലെ
ചായപോലെ .
ആറിതണുത്താലും
കൊള്ളുകില്ല .
ഏറെ തിളച്ചാലും
കൊള്ളുകില്ല .
പലരുചി ചായയെ
മോന്തികുടിച്ചിട്ട്
അവരുപറഞ്ഞു
രുചി ഒന്നുതന്നെ .
രുചി ചത്ത നാവിനെ
ഞാനെന്ത് ചൊല്ലുവാൻ
ചില തിള തുള്ളികൾ
ചെന്ന് വീണതാവാം .
ദിനം
(ചെറുകഥ )
ഒരു വെളുത്ത് വരയിട്ട പേപ്പർ മുന്നിൽ കൈയ്യിൽ കറുത്ത മഷിയിൽ ഹീറോ പെൻ . ചുറ്റും പത്തോളം പെൺകുട്ടികൾ എല്ലാവരും ഓർമ്മകളിൽ പരതുന്നു . കഥ എഴുത്ത് മത്സരം . പേര് കൊടുക്കുമ്പോൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല . ആണായി ഞാൻ മാത്രമായിരിക്കുമെന്ന് . മത്സരത്തിന് കയറുമ്പോൾ ആൺകുട്ടികളിൽ പലരും പറഞ്ഞു . " ഡാ , നീ എന്ത് എഴുതിയാലും കാര്യമില്ല . പെണ്ണെഴുത്തിലാ കാര്യം , മറിയാമ്മ ടീച്ചർ വെട്ടി വെയിലത്ത് വെയ്ക്കും "
മറിയാമ്മ ; ആൺകുട്ടികളുടെ പേടിസ്വപ്നം . വേണ്ടായിരുന്നു , ഞാൻ എന്ത് എഴുതിയാലും അവർ വെട്ടും . വരകൾ നിറഞ്ഞ പേപ്പർ എന്നെ നോക്കി കളിയാക്കി . 'ദിനം 'എന്ന വിഷയം മറിയാമ്മ ടീച്ചർ ബോർഡിൽ എഴുതിയിട്ടു . " മുപ്പത് മിനിറ്റ് സമയം " ടീച്ചർ പറഞ്ഞു . പിന്നെ എൻ്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു , ചിരിച്ചു . " ആ നീയുമുണ്ടോ ? " , ഞാനും ഒരു ചിരിവരുത്തി . ചുറ്റുമുള്ള തരുണീമണികളെ ഒളികണ്ണിട്ട് നോക്കി . എല്ലാരിലും ഒരു പുച്ഛഭാവം . ഞാൻ എൻ്റെ ചിന്തയിൽ തിരഞ്ഞു . ഒന്നുമില്ല . രാവിലെ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ അച്ഛൻ പറഞ്ഞ കാര്യം ഓർമ്മവന്നു . " വിഷയം ചുറ്റിലുമുണ്ട് . ഒന്നും കിട്ടിയില്ലേ നിനക്ക് ഇന്ന് നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഏഴുതിവെയ്ക്ക് , ഒന്നും എഴുതാതിരിക്കരുത് ." ഇതാണ് എൻ്റെ ദിനം , നിങ്ങൾ വായിക്കുന്ന ഈവരികൾ . ഈ നിമിഷം . ഇനി ഞാൻ എൻ്റെ പേര്കൂടി എഴുതി ചേർക്കുമ്പോൾ ഈ ചെറുകഥ പൂർത്തിയാകും . വെട്ടിയെറിഞ്ഞാലും ഇല്ലെങ്കിലും .
സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ
ജലകന്യക
കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ
കടലവൾ
മുടിയാഴിച്ചടുന്ന നേരമാ
കരിമണൽ
കൂടിയൊരു ശിൽപ്പമായി .
ഈടയിലായെപ്പഴോ
ഒരു മുത്ത് വന്നൊരാ
പ്രതിമയെ തോട്ടതിൽ
ജീവനായി .
ഞാൻ നോക്കി നിൽക്കവേ
ആ പെൺ പ്രതിമയെ
ഒരു തിര വന്നങ്ങ്
കൊണ്ടുപോയി .
ദൂരേയ്ക്ക് നീന്തി
അകലുന്ന പെണ്ണെന്നെ
കണ്ടവൾ മാടി
വിളിച്ചു പിന്നെ .
നീന്തുവാനറിയാതെ
ചാടുന്ന ഞാനുമാ
ആഴത്തിലെവിടെയോ
താണുപോയി .
കണ്ണ് തുറന്നു ഞാൻ
നോക്കുന്ന നേരത്ത്
മുത്തുകൾ ചിപ്പികൾ
പവിഴമല .
വട്ടം വലംവെച്ച
പെണ്ണിനെ കണ്ടുഞാൻ
കാലുകളില്ലാത്ത
ജലകന്യക .
എൻ്റെ പക
(കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
കൈബലമല്ലയെൻ
കടലാസ് പകചൊല്ലും .
ഒരു വരി നൂറാണ്
ആ നൂറിൽ ഞാനുണ്ട് .
തിളകോരി വെച്ചപോൽ
പൊഴിയുന്ന വാക്കുണ്ട് .
അതിലോരോ വാക്കിലും
പകയുണ്ട് ,പൊരുളുണ്ട് .
വരുണുണ്ട് മാരിപോൽ
മറക്കണ്ട പങ്കാളി .
യക്ഷിയും ഞാനും
(കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
ഒരിക്കൽ ,ഒരുനാൾ
ഒരു പാതിരാവിൽ .
ഓമനയാളെത്തി
ഓരോല തന്നു .
പ്രണയമൂറി
പടരുന്ന പോൽ
പകിടകളിപോലൊരു
മധുരലേഖനം
നിണ മിറ്റ് വീഴുന്ന
ലിപികളിൽ
കണ്ടെൻ്റെ ഗളമതിൽ
ആഴുന്ന ദ്രമ്ഷ്ഠകളും
നേരം വെളുക്കുവാൻ
കാക്കാതെയന്നുഞാൻ
പാഞ്ഞും പറന്നും
നഗരമെത്തി .
നിലകളിലൊന്നിൽ
നീളുന്ന ജീവിതം
ഇടതടമില്ലെയെൻ
നിണമിറ്റുപോയ് .
നടന്നുമിഴഞ്ഞും
വീടെത്തിയെന്നുടെ
ജനവാതിൽ തള്ളി
തുറന്നിട്ടു ഞാൻ .
പട്ടിട്ട് ചാന്തിട്ട്
കരിവളയിട്ടവൾ
കാറ്റായ് വരുന്നതും
നോക്കിനിന്നു .
എൻ്റെ ഭയമെന്ന
ചിന്തയും ഞാൻ മറന്നു.
എൻ്റെ ഹൃദയം തുറന്ന്
ഞാൻ കാത്തിരുന്നു .
പ്രജയുടെ സ്വതന്ത്രത
കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ
ഉണ്ടെന്നുചൊല്ലി
ഞാൻ കേട്ടിരുന്നു .
നെഞ്ചിലൊരായിരം
പൂവിടർന്നു .
വെള്ള നിറമുള്ള
പൂക്കളെ ഞാൻ
തോളോട് ചേർത്തു
പറന്നു പൊങ്ങാൻ .
ഞാനുമെൻകൂട്ടരും
ഓടിയോടി
ചെന്നൊരു മാമല
ഉച്ചത്തിലായ്
താഴേക്ക് പാറി
പറന്നുപൊങ്ങാൻ
താഴേക്ക് ചാടി
ചിറകടിച്ചു .
ഏറെ പറന്നില്ല
ചിറക് ചോർന്നു .
പാറിപ്പറന്നവർ
ചിതറിവീണു
വാടിക്കരിഞ്ഞൊരെൻ
ചിറകുമെൻ്റെ
വാടയും ചേർത്ത്
പറന്നകന്നു .
വായുവിൽ കാലു
ചവിട്ടിഞാനും
വീഴാതെ ചുറ്റും
പതറി നോക്കി
ഉണ്ടത് കോടികൾ
ഉണ്ടുകൂടെ
ഗന്ധം മറഞ്ഞൊരാ
മൂഢ ജനം .
കുട്ടികവിതകൾ
1. വോട്ടുകൾ
കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ
അവനാണ് നല്ലവൻ
ഇവനാണ് നല്ലവൻ
വിരലിലെ പൊട്ടിൽ
കറുത്ത ലോകം
2.ആഴം
കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ
ഒരുകുടംവെള്ളത്തിനാഴം പറഞ്ഞവർ ,
കടലിന്റെ ആഴം മറന്നു പോയി.
അളവില്ലയെന്നവർ ഊറിച്ചിരിച്ചിട്ട്
കൈയ്യിട്ട് കാലിട്ട് താഴ്ന്നുപോയി
3.ആ നിമിഷം
കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ
ആ നിമിഷം ഞാൻ
അറിഞ്ഞൂ പ്രീയേ
നിൻ്റെയേറുന്ന നോവിലെൻ
ജന്മത്തിൻ ആകുലത .
പ്രണയമാനസം
കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ
നിറയാതിരിക്കുന്ന
ഹൃദയത്തിലാത്തുള്ളി
നിണമായിരുന്നു നീ
കൂട്ടുകാരി .
കരിനീല മിഴിയാൽ
കവർന്നുനീയെന്നെ നിൻ
കരളിൻ്റെയുള്ളിൽ
അടച്ചു പെണ്ണേ .
താഴിട്ടുപൂട്ടിയാ
വാതിലിൻ ചാവിനീ
വാകമരത്തിൽ
എറിഞ്ഞുടച്ചു .
തീ പൂക്കളുതിരുന്ന
വാകമരച്ചോട്ടിൽ
ആയിരം ചാവി
അതിലൊന്നു ഞാനോ
പ്രണയത്തിലെന്ത്
ഞാൻ പറയേണ്ടു
പരിഭവമില്ല
നീയെൻ പ്രണയമാണ് .
ഒരു വിളി :
കവിത : സജീവ് കുമാർ ശശിധരൻ
കവിതയായ് മൂളി നിന്നെ
കൂടെ ഞാൻ കൊണ്ട് പോകാം .
കരിവള വാങ്ങിത്തരാം , പെണ്ണേ
കടലും കടന്നു പോകാം .
പ്രണയമറിയാത്തവർ
പ്രാകൃതചേഷ്ടയോടെ
പലതും പറഞ്ഞിടുമ്പോൾ, പെണ്ണേ
പതറണ്ട ഞാനുണ്ടടോ .
നീണ്ടു നിവർന്ന് ലോകം
നിൻ്റെ മുൾമുനപോലുള്ള ദേശം
താമസ്സമെന്തു പെണ്ണേ
നമ്രത വേണ്ട പോരൂ .
എന്ത് നേടി ?
(കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
ആ കൊമ്പ് ഞാൻ മുറിച്ചു
അന്തിയിൽ ആയിരം
കൊക്കുകളുരുമുന്നരാ
മരം ഞാൻ മുറിച്ചു .
ആ മല ഞാനിടിച്ചൂ
ആയിരമായിരം
ജീവനുകളൂറുന്ന
മാമല ഞാൻ പൊടിച്ചു .
നാടൊട്ടു ഞാൻ നിറച്ചു
തരിനീര് പോലും
താഴാത്ത മണ്ണിലായ്
വിഷവിത്ത് ഞാൻ വിതച്ചു.
വരികെട്ടി ഞാൻ തിരിച്ചു .
മതമെന്ന വാളിനാൽ
ആളെ വരഞ്ഞിട്ട്
മുളകിൻ്റെ അര നിറച്ചു .
പോർ കണ്ട് ഞാൻ ചിരിച്ചു
ആയിരമാണ്ടുകൾ
ആസ്വദിപ്പാനായി
ഖജനാവ് ഞാൻ നിറച്ചു .
പല വല ഞാൻ വിരിച്ചു
പുൽക്കൊടി തുമ്പിലെ
തുള്ളിവെള്ളത്തിനും
കരമിട്ട് ഞാൻ ചിരിച്ചു .
നാളുകളോ ചരിച്ചു
ചിരിവന്നു ചിരിവന്ന്
ഏറെ ചിരിച്ചൊരെൻ
നെഞ്ചിൻ്റെ ഇടിനിലച്ചു .
ആളുകളും ചിരിച്ചു
ആയിരമാണ്ടുകൾ
ആശിച്ച രാജനെ
ഓടയിലേക്കെറിഞ്ഞു .
ഒരു മുറി
( കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
എവിടെയിരുന്നാ
മനം ചിരിപ്പൂ .
കനമൊട്ടു കൂടി
കരഞ്ഞിരിപ്പൂ .
കടലാസിലെഴുതി
കളയുന്നുഞാൻ
ചിരികളും കണ്ണുനീർ
കഥനങ്ങളും .
ചിലർ അതെല്ലാം
ഒതുക്കി വെക്കും
അറിയാതെ അവിടെ
അടഞ്ഞുപോകും
മനസ്സൊരു മാന്ത്രിക
മുറിയല്ലയോ
അറിയണം താഴും
നീയല്ലയോ .
ചുമടുകൾ കൂടി
എടുത്തുവെച്ചാൽ
അടയുന്ന വാതിൽ
തുറക്കുകില്ല .
തരി തരിയായി
പുറത്തെറിയൂ
ചുമടുകൾ പോട്ടെ
മനം തളിർക്കും .
നീ തന്നെ നിൻ താങ്ങും
അറിയണം നീ
ആ മുറി വാതിൽ
കാക്കണം നീ .
നഗരവും അവരും
ചെറുകഥ : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ
ആളുകൾ ഒഴുകിഎത്തി . നഗരം തല ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് നിന്നു . ആ നഗരം തന്നെ ഒരു രാജ്യമായിരുന്നു . അതിന്റെ തിളക്കത്തിൽ ആളുകൾ അങ്ങോട്ട് ഒഴുകി വന്നു . വളരെ താഴ്ന്ന സ്വദേശികളുടെ എണ്ണവും അവരുടെ അജ്ഞതയും വിദേശികളെ അങ്ങോട്ട് വരുത്തുവാൻ ആ നഗരം തീരുമാനിച്ചു . അനേകം ആതമാവുകൾ അങ്ങോട്ട് ചേക്കേറി . അവർ ആ ആയിരങ്ങൾ തണലുകളായിരുന്നു , ലക്ഷങ്ങളുടെ തണലുകൾ . നാളുകൾ കൊഴിഞ്ഞു . നഗരത്തിന് തലക്കനം വന്നുതുടങ്ങി . അവർ നിയമങ്ങളുണ്ടാക്കി . അവർ വരുമാനമുണ്ടാക്കി . അവർ വന്നവരെ പണിയെടുപ്പിച്ചു . അവർ വന്നവരിൽ നിന്നും പഠിച്ചു . ഒടുവിൽ അവർ വന്നവരെ പഠിപ്പിക്കാനും തുടങ്ങി . വന്നവരുടെ സമ്പാദ്യം ആ നഗരം അവരറിയാതെ തിന്നുകൊണ്ടിരുന്നു .
ഒരിക്കൽ നഗരത്തിന് തോന്നി , ഇനി ഈ ആളുകളെന്തിന് എല്ലാവരും പോകട്ടെ , വെറുതെ പറഞ്ഞാൽ പോകില്ല . അവർ മടുത്ത് പോക്കണം . ഇനി നല്ല നിലയിലുള്ള വരുമാനമുള്ള ആളുകൾ മതി . ഇത് ഞങ്ങൾ സ്വദേശികളുടെ നഗരമാണ് . ഞങ്ങളുടെ നഗരം ഞങ്ങൾക്ക് . അവർ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി . അവർ ജോലികൾ കൈയ്യേറിത്തുടങ്ങി . അവശ്യ സാധനവിലകൾ കൂട്ടി , താമസം ചിലവേറി , മരുന്നും വെള്ളവുമൊക്കെ വിലകൂട്ടി . ശമ്പളത്തിലെ അക്കങ്ങൾ വെട്ടിക്കുറക്കപ്പെട്ടു . എന്നിട്ടും ആൾക്കാർ പിടിച്ചു നിന്നു . നഗരം പണിസ്ഥലങ്ങളിൽ അവരുടെ ആളുകളെ തിരുകി കയറ്റി. പതിയെ വന്നവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു , ഞങ്ങൾ വിദേശികളാണ് . അന്നും ഇന്നും എന്നും . ഒരോരുത്തരായി പഴയ കൂട്ടിലേക്ക് പറന്നുതുടങ്ങി . നഗരം ആനന്ദിച്ചു . അങ്ങെ ഒഴിഞ്ഞുതുടങ്ങിയവർ ആദ്യമാദ്യം നഗരത്തിന് സന്തോഷമായിരുന്നെങ്കിൽ അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങി , ആ ആളുകളായിരുന്നു നഗരത്തിൻ്റെ നട്ടെല്ലെന്ന് , പക്ഷേ താമസിച്ചു പോയിരുന്നു . വിശ്വാസം നഷ്ടമായ ലക്ഷങ്ങൾ ഒഴിഞ്ഞുപൊയ്കൊണ്ടിരുന്നു . ഒടുവിൽ അവസാന ആളും പടിയിറങ്ങി .
നഗരത്തിൽ വല്ലപ്പോഴും നാട് കാണാൻ വരുന്നവർ മാത്രമായി . പിന്നെ പിന്നെ അതും നിലച്ചു . താമസിക്കാനാളില്ലാത്ത കെട്ടിടങ്ങൾ . ഓടിക്കാൻ ആൾക്കാരില്ലാത്ത വാഹനങ്ങൾ , പഠിക്കാൻ സ്കൂളുകളിൽ കുട്ടികളില്ല , ഹോട്ടലുകളിൽ ആളുകളില്ല . പല വലിയ മാളുകളും പൂട്ടിപ്പോയിരിക്കുന്നു . ആ നഗരം അപകടം മണത്തു . വീണ്ടും ആൾക്കാരെ തിരികെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു . ഒരാളുപോലും തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല . അവർക്ക് വിശ്വാസം നഷ്ടമായിരുന്നു . നഗരത്തിൽ നിന്നും എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് അവർ തങ്ങളുടെ കൂടുകളിൽ വിശ്വാസപൂർവ്വം തിരികെഎത്തി. പക്ഷേ അവിടെയും അവർ വിരുന്നുകാരായിരുന്നു . മധുരവുമായി സമ്മാനങ്ങളുമായി വരുന്ന വിരുന്നുകാർ . തങ്ങൾ തിരികെ പോകാതെ വന്നപ്പോഴാണ് അവർക്ക് അത് മനസ്സിലായത് അവിടേയും അവർ ഒറ്റപ്പെട്ടു . അവഗണ , പരിഹാസം , അവരുടെ നാട് ഒരുപാട് മൂന്നോട്ട് പോയിരുന്നു . അവർ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നതിലും ഒരു പാട് മുന്നിൽ . ആ മാറ്റത്തിൽ അവർക്കിടമുണ്ടായിരുന്നില്ല .
അങ്ങനെ ഇരിക്കെ അങ്ങ് ദൂരെ മറ്റൊരു നഗരം പിറന്നു . അവർ എല്ലാവരേയും കൈയാട്ടി വിളിക്കുന്ന കണ്ട് ആ വിരുന്നുകാർ അങ്ങോട്ടോടി . ആ നഗരത്തിൻ്റെ വാതിൽ കടന്നതും അവൻ ഉറക്കെ ഉറക്കെ ശ്വാസമെടുത്തു. സ്വാതന്ത്യമുള്ള ഒരു പുതിയ കൂടിലേക്ക് വീണ്ടും അവൻ . അവൻ പ്രവാസി .
ഞാനും അവളും
കവിത ( സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
ചില്ലായിരുന്നു ഞാൻ
കൂട്ടുകാരീ
അന്നും കടന്നു നീ
പോയിരുന്നു .
കാർമുകിൽ നോക്കി
കറുത്തു വീണ്ടും .
കാരണം
മാരിവില്ലായിരുന്നു .
കേരം തകർക്കുന്ന
മിന്നൽ വിട്ടാ
ജനയിതാവെന്നെ
ഭയപ്പെടുത്തി .
ഇല്ല പിന്നോട്ടില്ല
ഞാനുറച്ചു .
എന്നില്ലാ വർണ്ണങ്ങൾ
ഞാൻ നിറച്ചു .
ഏഴ് വർണ്ണം ചേർന്ന്
ഞാൻ കറുത്തു .
കരിമുകിൽ താതനും
പുഞ്ചിരിച്ചു .
അവൾ വരും കാലം
നോക്കി നിൽപ്പൂ
മഴവില്ലവൾ
എൻ്റെ മഴയാണവൾ
വനദേവത
(കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
ഉളെളൻ്റെ ഉള്ളിൽ
ഇരുളാണ് പെണ്ണേ
കാടാണ് പെണ്ണേ
മൃഗങ്ങളുണ്ട് .
നടവഴി വിട്ടുനീ
ഉള്ളുകണ്ടാൽ
മറുവഴിയില്ല
തിരിച്ചുപോകാൻ .
എവിടേയോ
ഉള്ളിൽ പൂക്കളുണ്ട് .
മിന്നിത്തിളങ്ങും
വെളിച്ചമുണ്ട് .
പിന്നെ കഴിപ്പാൻ
ഫലങ്ങളുണ്ട്
നിന്നെയുറക്കാൻ
കിളികളുണ്ട് .
അറിയില്ല , നീ
വന്നെടുത്തുകൊൾക
വനമാണ് ഞാൻ,
നീ വനദേവത .
മുള്ളുകൾ
(കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
മിഴികളടയ്ക്കാതെ
കാത്തിരുന്നു
മരണംവരുമ്പോൾ
ചിരിച്ചുകാട്ടാൻ
ചരമം കുറിക്കുന്ന
കത്തിലെൻ്റെ
സമയം കുറിക്കുവാൻ
കാത്തിരിപ്പൂ .
മരണം ജയിച്ചാൽ
മരിച്ചിടാമെൻ
കദനമൊഴുക്കും
മറവിയാക്കാം.
മിഴികളടഞ്ഞുപോയി
കനവുവന്നു .
കനവിലൊരായിരം
പൂക്കൾ പൂത്തു .
അതിലൊരു പൂവോ
മനം മയക്കി .
ഹൃദയം നിറയ്ക്കുന്ന
ചിരി പടർത്തി .
ഉടലവൾ കാട്ടി
ഭയന്നുഞാനോ
ആ ചിരി ,പിന്നിലും
കദനമുണ്ട് .
ഇനിയും മരിക്കുവാൻ
കാക്കണോ ഞാൻ
സമയമുണ്ടേറെ
നടന്ന് തീർക്കാൻ
മുള്ളുള്ള വഴിയിലും
പൂവ് പൂക്കും
മുള്ളുപോയി ആ വഴി
മെത്തയാകും . .
കൂരയും കുടിയനും
കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ
മാനമിരുളുന്നുണ്ട്
മേഘം ആറിത്തണുക്കണുണ്ട് .
നേരമുരളണുണ്ട് .
നേരം പോയ കാറ്റും പറക്കണുണ്ട് .
മിന്നലടിക്കണുണ്ട്
കൂടെ കൂടെ മദ്ദളകൊട്ടുമുണ്ട്
കാലെൻ്റെ ആടുന്നുണ്ട്
പാതിയെന്നെ കോപമായി നോക്കണുണ്ട്
ആടിക്കളിക്കണുണ്ട്
കൂര രണ്ട് മോന്തിയപോലെയുണ്ട് .
കോപമായി നോക്കണുണ്ട്
കൂര വീണാ നാളെയെൻകാലനുണ്ട് .
പ്രണയമാണ്
( കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
നിലവിളക്കിൻ തിരി
ഉതിരുന്ന നിൻപ്രഭ
മുഖകാന്തിയെന്നിൽ
തെളിഞ്ഞുനിൽപ്പൂ .
നിശ മരിക്കുന്നില്ല
വിരഹിണിയല്ല നീ
പ്രണയമെന്നുള്ളിൽ
നിന്നോടാണ് .
പരിഭമില്ല , ഞാൻ
പറയുകയില്ലയെൻ
കരൾ പിടയ്ക്കുന്നൊരാ
പ്രണയ വാക്ക് .
അറിയാത്ത മുഖമുള്ള
അഭിനയ പ്രതിഭ ഞാൻ
ആ വാക്ക് ചൊല്ലുവാൻ
ആളുമല്ല .
വിധിവരുമാദിനം
വന്നെത്തുമെന്നുടെ
വഴിവെട്ടി നിന്നെ
ഞാൻ ആനയിക്കും .
കരളു കവിഞ്ഞൊരെൻ
പ്രണയമൊഴുക്കി നിൻ
കരളുനിറച്ചു ഞാൻ
പ്രണയമാകും .
എൻ്റെ ഭയം
കവിത ( സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
മാട് ചവച്ചിറക്കും
വീണ്ടും തിന്നും
ആള് അയവെട്ടുമോ
കേളൻ ചിരിച്ചുവെന്നാൽ
പോഷകൻമാർ
പാഷാണവുംകഴിക്കും
ആളുകളേറെയുണ്ട്
വിഡ്ഢിപ്പെട്ടി
കീറി നീറി ചിലയ്ക്കും .
നാവ് നീളെപറഞ്ഞാൽ
മാളോർക്കെന്ത്
നാല് നാളിൽ മറക്കും .
ആതുര വേളയിലും
ആനന്ദിക്കും
ആർത്തിപിടിച്ചകൂട്ടം
കാണുന്ന കണ്ണുകളിൽ
നാളെയല്ല .ഇന്നിൻ്റെ
ഭീതിയാണ് .
വീട് കരഞ്ഞുപോയാൽ
പിന്നെ പിന്നെ
നാട് കരിഞ്ഞു പോകും .
നാടേ കരിഞ്ഞുപോയി
പിന്നെയെന്ത് രാജനും
രാജവാക്കും .
