ഒരു നിമിഷം
(കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
എഴുതുന്ന കവിതകൾ
പകരുന്ന നിറമതിൽ
നുകരാനിരിക്കുന്ന
ശലഭങ്ങളെ .
കാത്തിരിക്കൂ നിങ്ങൾ
ഓർത്തിരിക്കൂ എന്നേ
നിറമുള്ളപൂക്കൾ
ഞാനിനിയും തരാം .
കഴിഞ്ഞതുമല്ല
ഞാനെഴുതാത്തതല്ല
എൻ വഴികളിലൊക്കെ
മുള്ളുവീണു .
തൂത്തുകളഞ്ഞു
ഞാനെത്തുന്ന നേരത്ത്
ഓർക്കാതെ പോകുമോ
എൻ്റെ പാര്
ചായ
(കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
നാട് തിളച്ചു
തുളുമ്പിതെറിക്കുന്നു
നിറമുള്ള കോപ്പയിലെ
ചായപോലെ .
ആറിതണുത്താലും
കൊള്ളുകില്ല .
ഏറെ തിളച്ചാലും
കൊള്ളുകില്ല .
പലരുചി ചായയെ
മോന്തികുടിച്ചിട്ട്
അവരുപറഞ്ഞു
രുചി ഒന്നുതന്നെ .
രുചി ചത്ത നാവിനെ
ഞാനെന്ത് ചൊല്ലുവാൻ
ചില തിള തുള്ളികൾ
ചെന്ന് വീണതാവാം .
ജലകന്യക
കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ
കടലവൾ
മുടിയാഴിച്ചടുന്ന നേരമാ
കരിമണൽ
കൂടിയൊരു ശിൽപ്പമായി .
ഈടയിലായെപ്പഴോ
ഒരു മുത്ത് വന്നൊരാ
പ്രതിമയെ തോട്ടതിൽ
ജീവനായി .
ഞാൻ നോക്കി നിൽക്കവേ
ആ പെൺ പ്രതിമയെ
ഒരു തിര വന്നങ്ങ്
കൊണ്ടുപോയി .
ദൂരേയ്ക്ക് നീന്തി
അകലുന്ന പെണ്ണെന്നെ
കണ്ടവൾ മാടി
വിളിച്ചു പിന്നെ .
നീന്തുവാനറിയാതെ
ചാടുന്ന ഞാനുമാ
ആഴത്തിലെവിടെയോ
താണുപോയി .
കണ്ണ് തുറന്നു ഞാൻ
നോക്കുന്ന നേരത്ത്
മുത്തുകൾ ചിപ്പികൾ
പവിഴമല .
വട്ടം വലംവെച്ച
പെണ്ണിനെ കണ്ടുഞാൻ
കാലുകളില്ലാത്ത
ജലകന്യക .
ആത്മഹത്യ
കവിത :സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ
നേരുള്ള നുണയൊന്നു
ചൊല്ലി ഞാനവളോട് .
അവളുടെ ചിരിയിൽ
കണ്ടെൻ്റെ ആനന്ദം .
തള്ളുവാനിനിയില്ല
കൈകൾക്ക് ബലമില്ല
ഒരുതുള്ളി വിഷമുണ്ട്
അത് ഞാൻ പകുക്കില്ല
ദിനമെന്നെ വരിയുന്ന
വിഷമുള്ള കരിസർപ്പം
നൊടി,പോലുമോടാതെ
നോക്കിച്ചിരിക്കുന്നു .
കടലുപോലിളകുന്നു
ചിന്തതൻ കാഠിന്യം .
മുഷ്‌ടിയിൽ ചിരിക്കുന്നു
വിഷമെന്ന ആ തുള്ളി .
ഇരുളാണ് ചുറ്റുമെൻ
നെഞ്ചിലുമിരുളാണ്.
നേരുള്ള നുണയിലോ
ഉറങ്ങുന്നു സുന്ദരി .
ചുണ്ടിലാ ചിരിയുണ്ട്
എന്നിലെ ആനന്ദം .
ആ നൊടി ആ തുള്ളി
ദൂരേക്കെറിഞ്ഞു ഞാൻ
അറിയാതെ അവളോട്‌
ചേർന്ന് കിടന്നു ഞാൻ
അവളുടെ ആ ചിരി
എന്നിൽ പടർന്നുവോ
ദിനമുണ്ട് ,ഈ ചിരി
മായാതെ നോക്കണം
കരി സർപ്പം വരിയട്ടെ
ചരിക്കണം ചിരിയോടെ .
എൻ്റെ പക
(കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
കൈബലമല്ലയെൻ
കടലാസ് പകചൊല്ലും .
ഒരു വരി നൂറാണ്
ആ നൂറിൽ ഞാനുണ്ട് .
തിളകോരി വെച്ചപോൽ
പൊഴിയുന്ന വാക്കുണ്ട് .
അതിലോരോ വാക്കിലും
പകയുണ്ട് ,പൊരുളുണ്ട് .
വരുണുണ്ട് മാരിപോൽ
മറക്കണ്ട പങ്കാളി .
യക്ഷിയും ഞാനും
(കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
ഒരിക്കൽ ,ഒരുനാൾ
ഒരു പാതിരാവിൽ .
ഓമനയാളെത്തി
ഓരോല തന്നു .
പ്രണയമൂറി
പടരുന്ന പോൽ
പകിടകളിപോലൊരു
മധുരലേഖനം
നിണ മിറ്റ്‌ വീഴുന്ന
ലിപികളിൽ
കണ്ടെൻ്റെ ഗളമതിൽ
ആഴുന്ന ദ്രമ്ഷ്ഠകളും
നേരം വെളുക്കുവാൻ
കാക്കാതെയന്നുഞാൻ
പാഞ്ഞും പറന്നും
നഗരമെത്തി .
നിലകളിലൊന്നിൽ
നീളുന്ന ജീവിതം
ഇടതടമില്ലെയെൻ
നിണമിറ്റുപോയ്‌ .
നടന്നുമിഴഞ്ഞും
വീടെത്തിയെന്നുടെ
ജനവാതിൽ തള്ളി
തുറന്നിട്ടു ഞാൻ .
പട്ടിട്ട് ചാന്തിട്ട്
കരിവളയിട്ടവൾ
കാറ്റായ് വരുന്നതും
നോക്കിനിന്നു .
എൻ്റെ ഭയമെന്ന
ചിന്തയും ഞാൻ മറന്നു.
എൻ്റെ ഹൃദയം തുറന്ന്
ഞാൻ കാത്തിരുന്നു .
പ്രജയുടെ സ്വതന്ത്രത
കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ
ഉണ്ടെന്നുചൊല്ലി
ഞാൻ കേട്ടിരുന്നു .
നെഞ്ചിലൊരായിരം
പൂവിടർന്നു .
വെള്ള നിറമുള്ള
പൂക്കളെ ഞാൻ
തോളോട് ചേർത്തു
പറന്നു പൊങ്ങാൻ .
ഞാനുമെൻകൂട്ടരും
ഓടിയോടി
ചെന്നൊരു മാമല
ഉച്ചത്തിലായ്
താഴേക്ക് പാറി
പറന്നുപൊങ്ങാൻ
താഴേക്ക് ചാടി
ചിറകടിച്ചു .
ഏറെ പറന്നില്ല
ചിറക് ചോർന്നു .
പാറിപ്പറന്നവർ
ചിതറിവീണു
വാടിക്കരിഞ്ഞൊരെൻ
ചിറകുമെൻ്റെ
വാടയും ചേർത്ത്
പറന്നകന്നു .
വായുവിൽ കാലു
ചവിട്ടിഞാനും
വീഴാതെ ചുറ്റും
പതറി നോക്കി
ഉണ്ടത് കോടികൾ
ഉണ്ടുകൂടെ
ഗന്ധം മറഞ്ഞൊരാ
മൂഢ ജനം .
പ്രണയമാനസം
കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ
നിറയാതിരിക്കുന്ന
ഹൃദയത്തിലാത്തുള്ളി
നിണമായിരുന്നു നീ
കൂട്ടുകാരി .
കരിനീല മിഴിയാൽ
കവർന്നുനീയെന്നെ നിൻ
കരളിൻ്റെയുള്ളിൽ
അടച്ചു പെണ്ണേ .
താഴിട്ടുപൂട്ടിയാ
വാതിലിൻ ചാവിനീ
വാകമരത്തിൽ
എറിഞ്ഞുടച്ചു .
തീ പൂക്കളുതിരുന്ന
വാകമരച്ചോട്ടിൽ
ആയിരം ചാവി
അതിലൊന്നു ഞാനോ
പ്രണയത്തിലെന്ത്
ഞാൻ പറയേണ്ടു
പരിഭവമില്ല
നീയെൻ പ്രണയമാണ് .
ഒരു വിളി :
കവിത : സജീവ് കുമാർ ശശിധരൻ
കവിതയായ് മൂളി നിന്നെ
കൂടെ ഞാൻ കൊണ്ട് പോകാം .
കരിവള വാങ്ങിത്തരാം , പെണ്ണേ
കടലും കടന്നു പോകാം .
പ്രണയമറിയാത്തവർ
പ്രാകൃതചേഷ്ടയോടെ
പലതും പറഞ്ഞിടുമ്പോൾ, പെണ്ണേ
പതറണ്ട ഞാനുണ്ടടോ .
നീണ്ടു നിവർന്ന് ലോകം
നിൻ്റെ മുൾമുനപോലുള്ള ദേശം
താമസ്സമെന്തു പെണ്ണേ
നമ്രത വേണ്ട പോരൂ .
എന്ത് നേടി ?
(കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
ആ കൊമ്പ് ഞാൻ മുറിച്ചു
അന്തിയിൽ ആയിരം
കൊക്കുകളുരുമുന്നരാ
മരം ഞാൻ മുറിച്ചു .
ആ മല ഞാനിടിച്ചൂ
ആയിരമായിരം
ജീവനുകളൂറുന്ന
മാമല ഞാൻ പൊടിച്ചു .
നാടൊട്ടു ഞാൻ നിറച്ചു
തരിനീര് പോലും
താഴാത്ത മണ്ണിലായ്
വിഷവിത്ത് ഞാൻ വിതച്ചു.
വരികെട്ടി ഞാൻ തിരിച്ചു .
മതമെന്ന വാളിനാൽ
ആളെ വരഞ്ഞിട്ട്
മുളകിൻ്റെ അര നിറച്ചു .
പോർ കണ്ട് ഞാൻ ചിരിച്ചു
ആയിരമാണ്ടുകൾ
ആസ്വദിപ്പാനായി
ഖജനാവ് ഞാൻ നിറച്ചു .
പല വല ഞാൻ വിരിച്ചു
പുൽക്കൊടി തുമ്പിലെ
തുള്ളിവെള്ളത്തിനും
കരമിട്ട് ഞാൻ ചിരിച്ചു .
നാളുകളോ ചരിച്ചു
ചിരിവന്നു ചിരിവന്ന്
ഏറെ ചിരിച്ചൊരെൻ
നെഞ്ചിൻ്റെ ഇടിനിലച്ചു .
ആളുകളും ചിരിച്ചു
ആയിരമാണ്ടുകൾ
ആശിച്ച രാജനെ
ഓടയിലേക്കെറിഞ്ഞു .
ഒരു മുറി
( കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
എവിടെയിരുന്നാ
മനം ചിരിപ്പൂ .
കനമൊട്ടു കൂടി
കരഞ്ഞിരിപ്പൂ .
കടലാസിലെഴുതി
കളയുന്നുഞാൻ
ചിരികളും കണ്ണുനീർ
കഥനങ്ങളും .
ചിലർ അതെല്ലാം
ഒതുക്കി വെക്കും
അറിയാതെ അവിടെ
അടഞ്ഞുപോകും
മനസ്സൊരു മാന്ത്രിക
മുറിയല്ലയോ
അറിയണം താഴും
നീയല്ലയോ .
ചുമടുകൾ കൂടി
എടുത്തുവെച്ചാൽ
അടയുന്ന വാതിൽ
തുറക്കുകില്ല .
തരി തരിയായി
പുറത്തെറിയൂ
ചുമടുകൾ പോട്ടെ
മനം തളിർക്കും .
നീ തന്നെ നിൻ താങ്ങും
അറിയണം നീ
ആ മുറി വാതിൽ
കാക്കണം നീ .
ഞാനും അവളും
കവിത ( സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
ചില്ലായിരുന്നു ഞാൻ
കൂട്ടുകാരീ
അന്നും കടന്നു നീ
പോയിരുന്നു .
കാർമുകിൽ നോക്കി
കറുത്തു വീണ്ടും .
കാരണം
മാരിവില്ലായിരുന്നു .
കേരം തകർക്കുന്ന
മിന്നൽ വിട്ടാ
ജനയിതാവെന്നെ
ഭയപ്പെടുത്തി .
ഇല്ല പിന്നോട്ടില്ല
ഞാനുറച്ചു .
എന്നില്ലാ വർണ്ണങ്ങൾ
ഞാൻ നിറച്ചു .
ഏഴ് വർണ്ണം ചേർന്ന്
ഞാൻ കറുത്തു .
കരിമുകിൽ താതനും
പുഞ്ചിരിച്ചു .
അവൾ വരും കാലം
നോക്കി നിൽപ്പൂ
മഴവില്ലവൾ
എൻ്റെ മഴയാണവൾ
വനദേവത
(കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
ഉളെളൻ്റെ ഉള്ളിൽ
ഇരുളാണ് പെണ്ണേ
കാടാണ് പെണ്ണേ
മൃഗങ്ങളുണ്ട് .
നടവഴി വിട്ടുനീ
ഉള്ളുകണ്ടാൽ
മറുവഴിയില്ല
തിരിച്ചുപോകാൻ .
എവിടേയോ
ഉള്ളിൽ പൂക്കളുണ്ട് .
മിന്നിത്തിളങ്ങും
വെളിച്ചമുണ്ട് .
പിന്നെ കഴിപ്പാൻ
ഫലങ്ങളുണ്ട്
നിന്നെയുറക്കാൻ
കിളികളുണ്ട് .
അറിയില്ല , നീ
വന്നെടുത്തുകൊൾക
വനമാണ് ഞാൻ,
നീ വനദേവത .
മുള്ളുകൾ
(കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
മിഴികളടയ്ക്കാതെ
കാത്തിരുന്നു
മരണംവരുമ്പോൾ
ചിരിച്ചുകാട്ടാൻ
ചരമം കുറിക്കുന്ന
കത്തിലെൻ്റെ
സമയം കുറിക്കുവാൻ
കാത്തിരിപ്പൂ .
മരണം ജയിച്ചാൽ
മരിച്ചിടാമെൻ
കദനമൊഴുക്കും
മറവിയാക്കാം.
മിഴികളടഞ്ഞുപോയി
കനവുവന്നു .
കനവിലൊരായിരം
പൂക്കൾ പൂത്തു .
അതിലൊരു പൂവോ
മനം മയക്കി .
ഹൃദയം നിറയ്ക്കുന്ന
ചിരി പടർത്തി .
ഉടലവൾ കാട്ടി
ഭയന്നുഞാനോ
ആ ചിരി ,പിന്നിലും
കദനമുണ്ട് .
ഇനിയും മരിക്കുവാൻ
കാക്കണോ ഞാൻ
സമയമുണ്ടേറെ
നടന്ന് തീർക്കാൻ
മുള്ളുള്ള വഴിയിലും
പൂവ് പൂക്കും
മുള്ളുപോയി ആ വഴി
മെത്തയാകും . .
കൂരയും കുടിയനും
കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ
മാനമിരുളുന്നുണ്ട്
മേഘം ആറിത്തണുക്കണുണ്ട് .
നേരമുരളണുണ്ട് .
നേരം പോയ കാറ്റും പറക്കണുണ്ട് .
മിന്നലടിക്കണുണ്ട്
കൂടെ കൂടെ മദ്ദളകൊട്ടുമുണ്ട്
കാലെൻ്റെ ആടുന്നുണ്ട്
പാതിയെന്നെ കോപമായി നോക്കണുണ്ട്
ആടിക്കളിക്കണുണ്ട്
കൂര രണ്ട് മോന്തിയപോലെയുണ്ട് .
കോപമായി നോക്കണുണ്ട്
കൂര വീണാ നാളെയെൻകാലനുണ്ട് .
പ്രണയമാണ്
( കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
നിലവിളക്കിൻ തിരി
ഉതിരുന്ന നിൻപ്രഭ
മുഖകാന്തിയെന്നിൽ
തെളിഞ്ഞുനിൽപ്പൂ .
നിശ മരിക്കുന്നില്ല
വിരഹിണിയല്ല നീ
പ്രണയമെന്നുള്ളിൽ
നിന്നോടാണ് .
പരിഭമില്ല , ഞാൻ
പറയുകയില്ലയെൻ
കരൾ പിടയ്ക്കുന്നൊരാ
പ്രണയ വാക്ക് .
അറിയാത്ത മുഖമുള്ള
അഭിനയ പ്രതിഭ ഞാൻ
ആ വാക്ക് ചൊല്ലുവാൻ
ആളുമല്ല .
വിധിവരുമാദിനം
വന്നെത്തുമെന്നുടെ
വഴിവെട്ടി നിന്നെ
ഞാൻ ആനയിക്കും .
കരളു കവിഞ്ഞൊരെൻ
പ്രണയമൊഴുക്കി നിൻ
കരളുനിറച്ചു ഞാൻ
പ്രണയമാകും .
എൻ്റെ ഭയം
കവിത ( സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
മാട് ചവച്ചിറക്കും
വീണ്ടും തിന്നും
ആള് അയവെട്ടുമോ
കേളൻ ചിരിച്ചുവെന്നാൽ
പോഷകൻമാർ
പാഷാണവുംകഴിക്കും
ആളുകളേറെയുണ്ട്
വിഡ്ഢിപ്പെട്ടി
കീറി നീറി ചിലയ്ക്കും .
നാവ് നീളെപറഞ്ഞാൽ
മാളോർക്കെന്ത്
നാല് നാളിൽ മറക്കും .
ആതുര വേളയിലും
ആനന്ദിക്കും
ആർത്തിപിടിച്ചകൂട്ടം
കാണുന്ന കണ്ണുകളിൽ
നാളെയല്ല .ഇന്നിൻ്റെ
ഭീതിയാണ് .
വീട് കരഞ്ഞുപോയാൽ
പിന്നെ പിന്നെ
നാട് കരിഞ്ഞു പോകും .
നാടേ കരിഞ്ഞുപോയി
പിന്നെയെന്ത് രാജനും
രാജവാക്കും .
എൻ്റെ അക്ഷരങ്ങൾ
( കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
കാലമൊരു കാപട്യ
ചിരി വരച്ചു .
ഉലയുന്ന വീടിനോ
തീ പിടിച്ചു .
നോവുകൾ വേവുന്ന
ഓർമ്മയുടെ മരുഭൂമി
അക്ഷരം തന്നുപോയി
ഞാൻ വിളമ്പും
അക്ഷരത്തുള്ളിയാൽ
അമ്മാനമാടുന്ന
അരയർക്കുനൽകുവാൻ
ഞാൻ ചരിച്ചു .
കടലുകാണാൻ വന്ന
ഇടയൻ്റെ കൗതുകം
കടലു കൊള്ളാമടോ
മീൻപിടിക്കാം .
അക്ഷര മുത്തുകൾ
ഏറെ പണിപ്പെട്ട്
അർത്ഥത്തിലാക്കി
ഞാൻ അരയനായി .
സ്രാവുകൾ വാളകൾ
അറിയാത്ത മീനുകൾ
വലപൊട്ടി അരയന്നു
ക്ഷീണമായി .
അക്ഷരി വരും .
വാക്കുണ്ട് ,വലകെട്ടും
വക്രതയല്ലഞാൻ
തളരില്ല ഞാൻ
അതിഥി
കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ
നാടുകാണാൻ വന്നു വേനൽ
നാട് നീങ്ങി പോണു മാളോർ
നാണമില്ലന്നോത്ത് കേട്ട്
മാരിയെങ്ങോ പോയതാണ് .
മാരി വേണം ,വേനൽ വേണം
വന്നു പോകാൻ ഊരു വേണം .
വന്നുനിന്നാൽ ഓർമ്മ വേണം
വിരുന്നുകാരേ പോയിടേണം .
മുഖങ്ങൾ
(കവിത : സജീവ്കുമാർ ശശിധരൻ )
നിഴലുള്ള വഴിയേ
നടക്കാതെ പോകാം
നിഴലും ചതിക്കും
നരനാണ് ഞാനും
നിറമെന്നു ചൊല്ലി
വാഴ്ത്തുന്നുമാളോർ
പലനിറം പേറുന്ന
കണ്ണുള്ള മാളോർ
കവിതയിലും ഒരുവരി
പറയാതെ വയ്യ
കള്ളങ്ങളാണ് നാം
കാണുന്നതെല്ലാം .
അവനെ ചതുപ്പു
ഞാൻ എന്നെ ചതിപ്പൂ
വീടും ചതിപ്പൂ .
നാടും ചതിപ്പൂ
